Lente

Een ijzige lucht hangt over het woud,
moeder aarde nog hard en koud,
zet voorzichtig de deur op een kier,
om Ostara terug te verwelkomen hier.

Met Freya als haar gezel,
voert ze over de natuur het bevel.
Verborgen aan haar boezem,
tovert ze een golf van bloesem
en strooit alras
krokussen in het gras.

Met de warmte die ze baarde,
schenkt ze kracht aan moeder aarde,
alles bloeit weer langzaam open,
en laat ons weer op vruchten hopen.

Kom, laat ons zingen op dit late uur,
en dansen rond dit nieuwe lentevuur.

(Paulette Lams)